تبلیغات
زندگی نامه ائمه اطهار - نماز
 
زندگی نامه ائمه اطهار
چهارشنبه 13 آذر 1387 :: نویسنده : اکبر

حضرت على(ع) بسیار به نماز اهمیت مى‏داد، او مى‏فرمود: «لكل شى‏ء وجه و وجه دینكم الصلاه؛ هر چیزى داراى صورت است، صورت دین شما نماز مى‏باشد».

در شإن آن حضرت در مورد نماز آمده: «كان على اذا إهاله امر فزغ قام الى الصلاه ثم تلى هذه الایه؛ واستعینوا بالصبر والصلاه؛ حضرت على(ع) هرگاه با كار سختى روبه‏رو مى‏شد، به نماز مى‏ایستاد، و این آیه را تلاوت مى‏فرمود: «از صبر و نماز یارى بجویید». آن حضرت به اول وقت نماز به قدرى اهمیت مى‏داد كه در سحر 19 رمضان سال 40 (همان سحر كه ضربت شهادت بر سرش وارد شد) پشت بام مسجد كوفه رفت و با صداى بلند اذان گفت و قبل از اذان به آسمان مى‏نگریست تا دمیدن سپیده سحر را ببیند. وقتى سپیده سحر دمید، خطاب به آن فرمود: «اى سپیده سحر! آیا یك بار در زندگى على پیش آمد كه تو خود را آشكار سازى، ولى على(ع) در آن هنگام در خواب باشد؟»

نیز روایت شده است كه حضرت على(ع) هنگام فرارسیدن وقت نماز، متغیر و رعشه بر اندام مى‏شد، از او مى‏پرسیدند: چه شده است؟ در پاسخ مى فرمود: «وقت نماز، وقت امانت الهى فرا رسیده است، كه خداوند آن را به آسمان ها و زمین و كوه ها عرضه كرد، آنها از تحمل آن شانه خالى كردند، ولى انسان آن را با ضعفى كه دارد پذیرفت و من نمى‏دانم كه آیا آن را كه پذیرفته‏ام نیكو ادا مى‏كنم؟»

آن بزرگوار به قدرى به نماز عشق مى‏ورزید كه هر شبانه روز، هزار ركعت نماز مى‏خواند. علامه امینى مى‏نویسد: «طبق روایات بسیار، حضرت على(ع) در شبانه روز هزار ركعت نماز مى‏خواند». [12] آنگاه به شبهه‏هاى معاندان در این راستا پاسخ داده است. بنابراین نماز على(ع) با خشوع و حضور قلب كامل بود، آن گونه كه در نماز تیر را از پایش خارج نمودند، در حال نماز متوجه نشد و بعد از نماز اطلاع یافت.

در روایات مى‏خوانیم كه دو شتر چابك و ارزشمند را براى پیامبر(ص) به هدیه آوردند، آن حضرت به اصحاب فرمود: «هر كس كه دو ركعت نماز بخواند و در این دو ركعت به هیچ چیز از امور دنیا توجه نكند، این دو شتر را (به عنوان جایزه) به او مى‏بخشم».

هیچ كس از حاضران پاسخ مثبت نداد، جز على(ع) كه فرمود: «من چنین نمازى مى‏خوانم». لذا پیامبر(ص) هر دو شتر را به آن حضرت عطا كرد.

نماز على(ع) نمازى است كه براى طمع بهشت و یا خوف از آتش دوزخ نبود، بلكه عرض مى كرد: «الهى ما عبدتك خوفا من عقابك، و لا طمعا فى ثوابك، ولكن وجدتك اهلا للعباده فعبدتك؛ خدایا تو را از خوف عذاب و طمع پاداشت، عبادت نمى‏كنم، بلكه تو را شایسته و سزاوار عبادت یافته‏ام و بر این اساس تو را عبادت مى كنم».

مناجات و راز و نیازها و نمازهاى على(ع) در نیمه‏هاى شب نیز فصل دیگرى از شدت علاقه آن حضرت را به نماز نشان مى‏دهد، تا آن جا كه خود فرمود: «از آن زمانى كه از رسول خدا(ص) شنیدم كه نماز شب نور است، هرگز آن را ترك نكردم».

یكى از منافقان به نام «ابن كوا» كه در آن جا حاضر بود، پرسید: حتى در لیله الهریر؟ (شب سخت زمستانى جنگ صفین كه صدها نفر كشته شده بودند و هزارها نفر زخمى كه از شدت درد ناله مى‏كردند و بسیار شب طاقت فرسایى بود) فرمود: حتى در لیله الهریر.

عجیب این كه در همین جنگ هنگام شدت درگیرى، على(ع) به نماز جماعت ایستاد، بعضى اعتراض كردند كه چرا این وقت؟ فرمود: «ما براى نماز با دشمن مى‏جنگیم».





نوع مطلب : نماز، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


درباره وبلاگ

کپی برداری از این وبلاگ با ذکر 3 صلوات مجاز میباشد

مدیر وبلاگ : اکبر
نظرسنجی
انتخاب کنید و صلوات بفرستید








انتخاب کنید و صلوات بفرستید








جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :